Piękno Puszczy Kampinoskiej już w początkach ubiegłego stulecia fascynowało przyrodników i badaczy, którzy dostrzegali potrzebę jej ochrony. Największe zasługi w dziele ochrony puszczy położyli Jadwiga i Roman Kobendzowie. W latach 30. ubiegłego wieku rozpoczęli oni usilne starania o objęcie puszczy ochroną w formie parku narodowego. Pierwszymi owocami wspólnych działań było utworzenie w 1936 r. rezerwatu "Granica", a rok później rezerwatu "Sieraków". Jednak główny cel ich dążeń w pełni ziścił się dopiero w 1959 r. Na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 stycznia 1959 r. został utworzony Kampinoski Park Narodowy w celu ochrony najlepiej w Europie zachowanych zespołów wydm śródlądowych, naturalnych zbiorowisk bagiennych i leśnych, bogatej fauny, a także wielu pamiątek polskiej historii i kultury.
Początkowo Park miał powierzchnię około 40 700 ha. Obecnie, po kilku korektach granic, jego powierzchnia wynosi 38 544,33 ha, z czego 72,40 ha zajmuje Ośrodek Hodowli Żubrów im prezydenta RP Ignacego Mościckiego w Smardzewicach k. Tomaszowa Mazowieckiego.

Aby zachować florę i faunę, różnorodność biocenoz i ich mozaikę oraz niepowtarzalne walory krajobrazu i bogactwo form geomorfologicznych, na terenie Parku stosuje się różne sposoby ochrony przyrody. Prawne fundamenty tej ochrony stanowią:

– ustawa z dnia 16 marca 2004 r o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2004 r. nr 92 poz. 880);
– rozporządzenie Rady Ministrów z 16 stycznia 1959 r. w sprawie utworzenia Kampinoskiego Parku Narodowego (DzU nr 17 z 1959 r., poz. 91);
– rozporządzenie Rady Ministrów z 25 września 1997 r. w sprawie Kampinoskiego Parku Narodowego (DzU nr 132 z 1977 r., poz. 876);
– plan ochrony Kampinoskiego Parku Narodowego.

Czytaj więcej...

Ochrona gatunkowa jest działalnością z zakresu ochrony przyrody, która na podstawie odpowiednich przepisów prawnych zmierza do zapewnienia trwałego zachowania gatunków roślin i zwierząt, występujących w przyrodzie w stanie dzikim.

Ochroną gatunkową obejmowane są gatunki: rzadkie (endemity, relikty), zagrożone wyginięciem, szczególnie cenne dla nauki, a także znajdujące się (w danym kraju) na granicy swojego zasięgu.

W odniesieniu do objętych ochroną gatunkową zwierząt zabrania się:
1) zabijania, preparowania, płoszenia, odłowu i przetrzymywania w niewoli,
2) umyślnego niszczenia ich gniazd, nor, legowisk i żeremi,
3) niszczenia jaj, osobników młodocianych i innych form rozwojowych (szczególnie kijanek, larw, poczwarek i piskląt),
4) fotografowania i filmowania w okresie rozrodu i wychowu młodych w ich ostojach i miejscach rozrodu,
5) wszelkich form handlu żywymi lub martwymi osobnikami,
6) wwożenia lub wywożenia poza granice kraju,

W stosunku do roślin znajdujących się pod ochroną ścisłą (całkowitą) obowiązuje zakaz:
umyślnego niszczenia, zrywania, ścinania oraz pozyskiwania z naturalnych miejsc występowania, a także zakaz handlu, przenoszenia i wywożenia za granicę zarówno w stanie świeżym, jak i suszonym.

W przypadku roślin objętych ochroną częściową możliwe jest ich pozyskanie w określonych ilościach i miejscach, m.in. dla celów leczniczych i gospodarczych.
Organem nadającym status prawny ochrony gatunkowej jest minister środowiska.

Czytaj więcej...

Uznanie za pomnik przyrody jest jedną z form ochrony tworów przyrody żywej (np. sędziwych okazałych drzew i krzewów), bądź nieożywionej (np. źródeł, wodospadów, wywierzysk, skałek, jarów, głazów narzutowych, jaskiń) o szczególnej wartości naukowej, kulturowej, historyczno-pamiątkowej lub wyróżniających się od innych.

W Kampinoskim Parku Narodowym brak jest zarejestrowanych pomników przyrody nieożywionej ale w jego granicach i w bezpośrednim sąsiedztwie znajduje się 1105 drzew -pomników przyrody (z tego na gruntach Parku 129 drzew pomnikowych) oraz 29 drzew kandydatów na pomniki przyrody.

Czytaj więcej...

Projekty
NFOŚiGW - logo Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska - logo
Wojewódzkie Fundusze Ochrony Środowiska
Projekty finansowane z Unii Europejskiej Lasy Państwowe - logo